Posts

"कॅफे यु अँड मी...!"

Image
साथी समजून घेशील का? निपचित हृदयाच्या स्पंदनांना...? आयुष्यात प्रत्येकाला एक प्रामाणिक साथ हवी असते. 'व्हॅलेंटाइन डे ' ही जरी आपली संस्कृती नसेल तरीही आपल्याला या दिवशी आपला हक्काचा 'व्हॅलेंटाइन' भेटावा असं वाटतं! अनोळखी पासून ओळखीची सुरुवात होताना सारं कसं सुंदर वाटतं! प्रेमात पडताना सतत तीच व्यक्ती हवीशी वाटते. बोलू वाटतं, रुसू वाटतं, त्याने/ तिने रुसवा- फुगवा दूर करावा असं वाटू लागतं. प्रेम कितपत पुढे जाईल याची खात्री नसते तरी पण प्रेम करावसं वाटतं. प्रत्येक वयाचा एक टप्पा असतो अन् त्या टप्प्यानुसार आपल्याला प्रेमाच्या वेगळ्या संकल्पना पहायला मिळतात. वय वीस ते तीस पर्यंत सगळ्या आयुष्याला कलाटणी मिळून जाते. यात घेतलेले निर्णय आयुष्याला नवी दिशा देऊन जातात तर कधी दिशाहीन करून टाकतात. काहीवेळा जाणीव फक्त त्याच्या सोबतीची असते.आपल्या आवडत्या व्यक्तीला पाहणंच बऱ्याचदा आपल्यासाठी पुष्कळ असतं. कॅफे म्हणताना 'कॉफी' तर फक्त निमित्त असावं कारण भूक वगैरे नसते.थकलेल्या जीवाला पुरेसा विसावा हवा असतो. व्यक्ती हा सतत कोणत्या ना कोणत्या कारणाने त्रस्त होत असतो. या धावत्या जग...

तू कुठे कलेक्टर होणार आहे....?

Image
     मस्तकात सरकन चुणूक आली. वाटलं प्रतिउत्तर करावं आपल्या प्रहारी भाषेत! " साऱ्याच कळ्यांना हक्क आहे उमलण्याचा !" हे आपसूकच आठवलं. नंतर शांत होऊन विचार केला आणि म्हटलं अशी मानसिकता असणारे भरपूर लोकं आहेत. कोणाचं तोंड बंद करणार?  बरेच दिवस मनातले शब्द उतरवण्याची इच्छा होती. नवदुर्गा निमित्त आज लेखाच्या माध्यमातून बोलावं म्हटलं!      एकीकडे स्त्रिया पुरूषाच्या खांद्याला खांदा मिळवत आहेत. एकीकडे तिला कमी लेखणारे, पुढे न जाऊ देणारे लोक पण कमी नाहीत. स्त्री - पुरूष तुलना या समस्येवर मुळापासून घाव घातला जात नाही. अचानक संपूर्ण समस्या संपेल असंही नाही. शिक्षणक्षेत्रात खूप बदल होत आहेत. आपण मात्र शिकूनही अडाणी असल्यासारखी गत! जर प्रत्येकाने कलेक्टर व्हायचे स्वप्न बाळगले तर इतर क्षेत्रात काम करणार तरी कोण? शासकीय परिक्षा देऊन पैसा कमावता येईल. कोणाला वाटतं आपण मोठे नको व्हायला परंतु सर्वांनी अधिकारी होण्याचे स्वप्न बाळगले तर कसे चालेल?         नवदुर्गा म्हणजे देवीची नऊ रूपे. शक्तीची, सामर्थ्याची विविध रूपे! एकीकडे देवीचे ...
Image
  * प्रेमाचं परिघ* ❤️        'प्रेम' या विषयावर कितीही लिहिलं तरी विषय काही संपत नाही. प्रेम हा शब्द उच्चारताच आपल्यासमोर तरुणाई दिसते पण प्रेम ही संकल्पना तेवढ्यापुरती मर्यादित नाही. विचारून पहा स्वतःला प्रेम म्हटलं की तुमच्यासमोर काय येतं? आपल्याला लहानपणी कोणी हा प्रश्न विचारला तर आपलं पहिलं उत्तर आई- बाबा असतं. कालांतराने हे उत्तर बदलत देखील जातं. आपल्या आवडी वयाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यात वेगवेगळ्या असतात. मग आपण प्रेमाला फक्त काही गोष्टींपुरतं मर्यादित का ठेवावं? तरूणांनीच प्रेम करावं किंवा प्रेमात पडावंच असंही नाही.    " आभाळ घे मुठीत आता प्रेमाचे कर बंध खुले!"!"      "प्रेम आणि आकर्षण" यातील फरक समजत नसणाऱ्या वयात आपण प्रेमातच पडलेले आहोत ही संभ्रमावस्था कित्येकांच्या मनात असते. प्रेमाचं रोपटं फुलण्याच्या आत कोमेजून जातं हे सुद्धा आपल्याला समजत नाही. खरं प्रेम, खोटं प्रेम काय असतं याचं प्रशिक्षण शिबिर कोणीतरी आयोजित करावं आणि आपण ते सारं समजून घ्यावं असं अचानक घडत नाही.  प्रत्येकाचं प्रेम हे वेगळं असतं यावेळी " व्यक्ती तितक्या...

प्रयत्नांती परमेश्वर !

Image
       यु तो साँस भी आज जहरीली है        फिर भी जीने की चाहत- सी है         यु तो जिंदगी इम्तहान ले रही है         फिर भी दिल में राहत- सी है!     नेहमीप्रमाणे 'Whatsapp'उघडलं आणि कंटाळा जावा म्हणून मेसेज बघत बसले व्हॉट्सऍप आजकाल जीव की प्राण झालाय जणू !असाच एक मेसेज वाचला आणि अस्वस्थ झाले. त्या मेसेज मागे सुरुवातीला विशेष असं काहीच वाटलं नाही कारण लॉकडाऊनमुळे कोरोनासंदर्भात  बातम्या कोणत्या ना कोणत्या तरी ग्रुपमध्ये पडत असतात. बऱ्याच लोकांच्या स्टेटसला ते मेसेज वाचून दुर्लक्ष करावे वाटते.दिवसभर कोणाचे ना कोणाचे मेसेज चालूच असतात. आजकाल कोरोनाच्या बातम्या जरी कानावर पडल्या तरी ते ऐकायला नको वाटते. बऱ्याच नकारात्मक ,चेष्टा-मस्करीच्या बातम्या आपण सर्वजण ऐकतो .एका कानाने ऐकून दुसऱ्या कानाने सोडून देतो.       तो  message इंजेक्शनच्या मागणीचा होता.  'Torcilizumab'  हे इंजेक्शनचे नाव !वर्गमैत्रिणीने मेसेज केला आणि ते इंजेक्शन कुठेच उपलब्ध होत नसल्याचे सांगितले. असे...

काहीतरी लिहायचं म्हणून....

Image
समतेच्या वाटेवरची. . .💖 तुझी- माझी कहाणी       काहीतरी लिहायचं म्हणून सुरुवात केली. अनेक विषय डोक्यात आले.  झोप काही येत नव्हती मग विचार केला, आपल्याबद्दल लिहावं आपल्या नात्याचं लिहावं. असं ही तू नेहमी म्हणत असते की ,बोलत नाही आपल्यावर लिहीत नाही तर आज लिहितो .आपल्या पहिल्या भेटीबद्दल हो हो दोन्ही भेटी काल्पनिक आणि वास्तविक!       आपण भेटलो या आभासी जगात सहवासी, साथीदार म्हणून विचारांच्या बळावर !आपल्या मैत्रीचं प्रेम ही झालं आणि तेव्हाच रचले आपण सोबतीचा आयुष्याचे अनेक मनोरे! तू माझ्या घरी यायचं तेव्हा तुझं नाव बदलायचं .माझ्या असणार्‍या मैत्रिणींमधील स्पेस मध्ये तू येणार नाही वगैरे वगैरे !          खरंच छान होते ना ते दिवस! रोज सकाळी कॉल मेसेज  सगळं कास छान आलबेल !      आपल्या भेटीही आपण स्वप्नेही पाहायला सुरवात केली आणि आणि काय काय ते नियोजन होते पहिल्या भेटीत आपण कुठे फिरायचं , काय करायचं, खूप गप्पा मारायच्या असं सगळं काही पाहायला ऐकायला आणि जगायला तेव्हा छान वाटायचं. आपण नेहमी म्हणायचो भेटूयात, बोलूय...

Move on....!✍️* 🙇

Image
           Move On....! 🙇         क्षितिज जिथे जमिन आणि आकाश एकच वाटतं असं ठिकाण! बर्‍याचदा आयुष्यात काही प्रसंग असे घडतात की      वाटतं आता सगळं काही संपलंय, सारं हातातून nनिसटून गेलंय, आता काहीच पर्याय उरलेला नाही. तेव्हाच मित्रांनो स्वतःच्या मनाशी एकदा हितगुज करावं. सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे तिथे मिळून जातात. फक्त गरज असते ती मनाच्या क्षितिजापलीकडे डोकावण्याची!       तुम्ही म्हणत असाल ते मनाचे क्षितिज हा काय प्रकार ?  तर मित्रहो जसं शरीराला व्यायाम लागतो तसं मनालाही लागतो. मनाचे सुद्धा वेगवेगळे रंग असतात. मनातलं मनाशी बोलावं. कधीतरी स्वतः सोबत स्वतंत्र गप्पा माराव्या.  वेड्यासारखं नाचावं, हसावं, रडावं पण हा स्वतःला सावरून घ्यायला शिकावं हे महत्त्वाचं!       कधी आरशासमोर चेहर्‍यावर वेगवेगळे भाव आणून पाहिलंय का?      मोठं होऊन पण लहान मुलासारखं बागडलाय का?      विचारा एकदा स्वतःला!       विचारात हरवला ना? प्रत्येकजण निराश ह...

सुकून...!😊

Image
* सुकून   * ....!        आजकल खुदको मजबूत बनाने की कोशिश कर रही हू। नए लोगों से बात करती हू। नए खयाल ढालने की दिल से कोशिश करती हू। आज में अकेली बैठी हुई हू। आसपास कुछ पेड़-पौधे है, कुछ पंछी है। वो परबत है जो मैं बचपन से देखती आयी हू। आज में अपनी प्यारी दोस्त कलम से भी छुपकर बैठी हू। कुछ ऐसा खोज रही हू जिससे मेरे मन में चल रहा तुफान रूक जाए। किसी समुंदर की धारा की तरह में बैचेन हू। मुझे बस इतना पता है, कुछ सवाल मेरे है जिनको खोजना सिर्फ मुझे है। निराशा के बारे में मैं सोचना भी नहीं चाहती। जब कभी अकेली बैठती हू। मेरा मन मुझसे बाते करता है। वैसे तो हर घडी वो साथ होता है।।लेकिन जब कभी मुझे कुछ फैसला करना हो तो वो ज्यादा समझदार हो जाता है। हिंदी में लिखने की वजह हिंदी मुझे प्यारी लगती है । मुझे अपनापन महसूस होता है।                 कुछ समय ऐसा भी होता है जब हमें किसी और के समझाने की जरूरत नहीं होती। बीते पलों के बारे में सोचकर आज को भूलना भला कहा की समझदारी है? कई फिल्में देखकर में उनका समीक्षण करना पसंद करती हू। कुछ किस्...